فضای مجازی و حریم نوجوانان

در این دورانی که به لطف شبکه های مجازی و مبایلی، مرزهای افراد تقریبا از بین رفته است و بر خلاف گذشته که باید کلی بدو بدو می کردی تا بتوانی به یک جنس مخالف، پیامی مبنی بر عشق و شهوت برسانی، امروزه این دغدغه مهم، چندان سهل الوصول شده است که در مخیله انسان های 30 سال پیش هم نمی گنجید.

چالش بزرگ خانواده ها، از حفظ فرزندان در مقابل ارتباطات تلفنی و قرارهای خیابانی بسیار فراتر رفته و به نگرانی در خصوص اغفال فرزندان و کشاندن پای آنها به بستر و خلوت کشیده شده است.

و این بزرگترین بلایی است که بر سر خود آن فرزندان می آید و آمده است. فرزندانی که باید انرژی و فکرشان به سمت جهش های ورزشی و فکری و علمی کشانده شود، امروزه تماما غرق در مسائلی شده اند که می بایست در سالیان بعد بروز می کردند.

بسیار موافق همان سبک محدودیت های قدیم برای سنین نوجوانی هستم و بسیار معتقدم که در حریم فضای مجازی، باید کنترل مستقیم و نه مخفیانه والدین بر ابزارهای ارتباطی برقرار شود. مایکروسافت، در ویندوز، ابزار کنترل محتوا پیش بینی کرده است و این حاکی از اهمیت این موضوع در سنین نوجوانی است و متاسفانه در آن جوامع آزاد، به آن توجه شده است و اینجا، یله و رها اجازه می دهیم نوجوانان هر کاری کنند و هر چیزی ببینند.

هیچ هنر نیست که نوجوان، دست شهوتش به جنس مخالف آلوده شود. کاری به جنبه های مذهبی ماجرا ندارم؛ پیامدهایش مخرب است. هیچ هنر نیست که نوجوان، چشمش به تصویر قبیحه آلوده گردد. هیچ هنر نیست که سریال های خیانت پرور با حضور فرزندان دیده شوند. اینها بلاست. امروز نازل نشود، بعدها بر سر خانواده خراب می شود.

به نظر من، خانواده ها باید علنا و دوستانه با فرزندانشان مطرح کنند که در فضای مجازی آنها شریک اند. دورن تفرد آنها در نوجوانی نیست. بخاطر خودشان و نه فضولی کردن. خانواده ها باید علنا بگویند که هر وقت بخواهند در حضور یا بی حضور آنها بر سر کامپیوتر و مبایل آنها سرک خواهند کشید و باید بدانند که تا سنین خاصی، حریم خصوصی جز در خصوص بدن شان ندارند.

در آستانه 36سالگي!...