انسان های موفق، توصیف خویش می کنند نه توصیف موفقیت!

1-

الکی الکی 6 ماه گذشت. فکر کردم یکی دو ماهی هست که در این وبلاگ متروک چیزی ننوشتم. بارها و بارها خواستم بروز رسانی کنم ولی واقعا حس و حال نوشتن نداشتم. حالا هم از نوشته های اینستا کپی کردم و و البته دوبرابرش کردم والا حال و حوصله فکر کردن و نوشتن نبود. بقول زنده یاد فریدون مشیری:

غم این نابسامانی

همه توش و توانم را ز تن برده ست

2-

هر چه بود، می گویند خانوم «کاندولیزا رايس» وزير امور خارجهٔ پیشین آمريكا در بچگی، پدرش هميشه او را از کنار كاخ سفید به مدرسه میبرد و میگفت: اينجا محل كار آیندهٔ تو است و حتی عكسهای كاخ سفيد را در اتاقش نصب كرده بود.

خانم «كِيت وينسلِت» بازيگر نقش «رُز» در فيلم «تايتانيک»، هم در مراسم اسکارش گفته بود در حمام، بطری شامپو را مثل جایزه اسکار بغل می کرد.

«زِلاتان اِبراهيموويچ» بازيكن تيم ملی سوئد و باشگاه «پاری سن ژرمن» نیز رؤیای تمام موفقيتهايش را در بچگیهايم ديده بود.

آقای «هیلتون» نیز که سرایدار یک هتل بود می گفت دائما « هتلبازی کردم. قایمکی در اتاق رییس هتل می رفت و رییس بازی می کرد.

خب همه این داستان ها را می گویند و نتیجه می گیرند که انسان در نهایت شبیه رؤیاهایش میشود.

فقط یک نکته معلوم نیست؛ اینکه تکلیف آن بی نهایت افرادی که همین رویاها رو داشتند ولی هیچ نشدند چه می شود؟!

بقول ریاضی دان ها، لیمیت یا حد تعداد رویاهای تحقق یافته به رویاهای تحقق نیافته، به صفر میل می کند. ولی البته افراد تمایل دارند با بزرگنمایی نمونه های تایید کننده باورهای خود، به نمونه های رد کننده آن باور، بی توجهی کنند.

کدام کودک بوده که در پستوی افکار کودکی اش، آینده ای فارغ از کمبودها و رنج های کودکی اش نبوده باشد؟! پس چرا آنها به آرزوهای مجسم خود نرسیدند؟ پاسخ این است که این نمونه ها مهم نیستند؛ چون اینها فرمول و قانون سرتاپا دروغ رایج را خراب می کنند.

3-

رویا و رویاپروری، مختص همه انسان هاست. کسی با رویاپردازی صرف، به جایی نرسید. رویاپردازی شرط اول است. اما تحقق آن، در گرو انتخاب های درست است. گاهی ما رویاهای خوبی داریم ولی با انتخاب های اشتباه، همه آن رویاها به گند کشیده می شود.

و متاسفانه در زندگی انسانی، انتخاب ها در شرایط تاریک باید انجام شود. من از تعبیر «انتخاب درست در تاریکی» استفاده میکنم. یعنی انتخاب هایی که در آن شرایط تاریک، درست به نظر می رسد.

ما پیشگو نیستیم و نمی توانیم پیامد و نتیجه انتخاب های خود را پیشگویی کنیم. فقط پیش بینی می کنیم و اینچنین است که انسان های ناموفق، گاه علیرغم تلاش فراوان و رویاپردازی های بزرگ، پیش بینی شان از آن انتخاب، غلط از آب در آمد و موفق نشدن شان، هیچ ربطی به تلاش نکردن آنها ندارد.

ولی افراد موفق، خیلی حقه بازانه و خودخواهانه در سخنرانی های خود دائما تلقین می کنند که شما فقط باید بخواهید و رویاپردازی کنید و حرکت کنید و اگر موفق نیستید، بخاطر این است که تکان نخوردید و ما چون تکان خوردیم موفقیم!

در واقع افراد موفق، قانون موفقیت را نمی گویند، بلکه داستان موفق شدن خود را می گویند. و این ها خیلی با هم فرق دارند. این افراد، از انتخاب هایی سخن می گویند که از قضا طبق پیش بینی شان از آب در آمد. آنها پیشگویی نکرده بودند که آن انتخاب موفق خواهد شد. آنها فقط پیش بینی کردند و از قضا بخت با آنها یار بود و پیش بینی شان درست از آب در آمد.

ولی افراد ناموفق بسیاری هستند که همان تلاش ها را کردند و پیش بینی شان بدلایل مختلف غلط از آب در آمد. پس ناکامی های دیگران را با برچسب تنبلی و حرکت نکردن و رویا نداشتن، قضاوت نکنیم. با انسان هایی که هیچ تلاش نمی کنند کاری ندارم. تکلیف آنها روشن است. ولی در خصوص دیگران، هیچکس پیشگو نیست. همه در بی اطمینانی از نتیجه، «انتخاب درست در تاریکی» را انجام می دهند. کسی عقلش پاره سنگ بر نمی دارد که بداند نتیجه این انتخاب، بد است و آنرا انتخاب کند. همه به انتظار خوب بودن نتیجه یک انتخاب، آنرا انجام می دهند.

از حافظ هم بشنویم بد نیست. او هم از افرادی بود که مرارت های فراوان کشید. ناکامی های زیادی کشید. معتقد است که:

فیض روح القدس ار باز مدد فرماید
دیگران هم بکنند آنچه مسیحا می کرد

من تکمیل می کنم. فیض روح القدس باید باشد که رویاپردازی ها و تلاش های انسان، به موفقیت برسد.

در آستانه 36سالگي!...