علت ترس از مرگ؛ ضعف قوای تصور و خیال پردازی!

آیا اگر به ما می گفتند که بعد از مرگ، بجای اینکه در قبر دفن شویم، در یک اتاق دوازده متری در جایی مخصوص قرار می گیریم تا بتدریج در همان اتاق از بین برویم، باز هم احساس ترس از مرگ در ما وجود می داشت؟ بنظرم می رسد ترس چندانی وجود نداشته باشد.

ولی همینکه می دانیم ما را دفن می کنند و یا مثل هندوها، می سوزانند و قال قضیه می کنند و اینهمه مسخره بازی در نمی آورند، حس ترس آوری در انسان ها ایجاد کرده است. حال که البته قوز بالا قوز شده است و سوژه جدیدی بنام مقبره های چند طبقه هم مد شده است و تا جایی که دیده ام، افراد از دفن شدن در مقبره های چند طبقه، بسیار بیشتر از دفن شدن در مقبره تک طبقه احساس ترس و وحشت دارند.

ولی چرا چنین است؟ چه فرقی دارد یک متر پایین باشیم یا دو متر؟ اصلا چرا اینهمه از مرگ، می ترسیم؟

به نظر من، علت اساسی ترس انسان ها از مردن، ضعف قوه خیال پردازی انسان است. ما از مرگ، وحشت داریم چون قوه خیال پردازی ما ضعیف است و هر چه زور بزند، نمی تواند خود را در حالتی تصور کند که بی جان است و چیزی نمی فهمد.

ما قادر نیستیم خود را در حالتی تصور کنیم که بدن مان بی جان است و فاقد خودآگاهی هستیم. به همین ترتیب، قادر نیستیم حس و حال خود را در آن حالت فهم کنیم. از این رو، زمانی که درباره وضع خود در زیر خاک فکر می کنیم، نمی توانیم خود را منهای خودآگاهی فعلی مان تصور کنیم و واقعا هم بسیار وحشت آور است که خود را زنده زنده در زیر خاک تجسم کنیم.

تصور ما از حال خود بعد از مرگ، چیزی شبیه تصور زنده بگور شدن است. بهمین دلیل، فکر می کنیم اگر در طبقه بالایی مقبره باشیم، احتمالا قابل تحمل تر است تا اینکه در طبقات زیرین باشیم. حتی در تصور خود، احساس خفگی به ما دست می دهد درحالیکه اگر می توانستیم خود را در حالتی تصور کنیم که بعد از مرگ پیدا می کنیم، احتمالا تنها ناراحتی ما از مرگ، بخاطر از دست دادن خود زندگی می بود.

در آستانه 36سالگي!...