احساسات، مانع کامیابی های ماست

بشر از مدتها به این موضوع فکر کرده که چه عواملی باعث می شوند نتوانیم در شناخت های خود، به حقیقت برسیم. دیدگاه های مختلفی مطرح شد به موانع شناختی متعددی از جمله گناه نخستین، احساسات و عواطف، پیشداوری ها اشاره کردند.

من فکر می کنم اگر در تصمیم گیری ها و در فرایند تفکر ما، احساسات وارد نمی شد و می توانستیم بدون احساسات، تصمیم گیری کنیم، آنگاه از همه موانع دیگر رها می شدیم. متاسفانه اولین منبع شناختی ما که بصورت بی واسطه در ما وجود دارد، همین حس و احساسات و عواطف است که همواره روی انتخابها و تصمیم ها و باورهای ما تاثیر مستقیم و غیر مستقیم دارد و آنها را منحرف می کند.

بسیاری از ناکامی ها و خطاها و پشیمانی های ما در زندگی، ناشی از همین نقص شناختی ساختاری در وجود ماست. نصیب ما در این زندگی این بوده که همواره با یک عامل رهزن و خطاساز بنام احساسات و عواطف همراه باشیم که گرچه در جای خود می تواند زندگی را زیبا کند، اما آن زمان که قبل از عقل و منطق، فعالیت میکند، جز ویران گری چیزی ندارد.

تنها زمانی که حضورش مغتنم و لذت بخش است، بعد از منطق و عقل است. یعنی حس و احساسی که میوه معرفت باشد نه سازنده معرفت. هر چند خیلی دشوار است که بتوان گفت این حالت دوم، امکان بروز و وجود آمدن داشته باشد.